ორი წლის განმავლობაში ამ იდეის განხორციელებისთვის უდიდესი შრომა გასწიეს, რაც ჯგუფს კიდევ უფრო აერთიანებდა და აყალიბებდა. სწორედ ამ პერიოდში, 2019 წელს, გაჩნდა სახელი „პარსიფალი“ და დაფუძნდა ორგანიზაცია: “ა(ა)იპ ახალგაზრდული საზოგადოება პარსიფალი”.

რატომ სახელი პარსიფალი? პარსიფალი ვოლფრამ ფონ ეშენბახის ეპოსის გმირია — ახალგაზრდა, “სულელი” რაინდი, რომელიც იდეალისკენ მიიწევს და გზაზე სხვადასხვა სირთულეების გადალახვით გრაალის მეფე ხდება. სწორედ ასეთი იყო ჯგუფის განცდაც: ისინი გრძნობდნენ საკუთარ „სისულელეს“, საკუთარ ახალგაზრდულობას (დამფუძნებლები მაშინ 22–23 წლისანი იყვნენ), თუმცა ეს ხელს არ უშლიდათ იდეალისკენ გზის გაგრძელებაში.

დიახ, გავაგრძელოთ ამბავი. კონფერენცია 2020 წელს იყო დაგეგმილი და სწორედ ამ დროს სცენაზე COVID-19 გამოჩნდა. ყველაფრის განხორციელება, რაც უკვე დაგეგმილი და ორგანიზებული იყო, შეუძლებელი გახდა. ჯგუფისთვის ეს კრიტიკული და ამავდროულად, ძალიან გარდამტეხი მომენტი აღმოჩნდა.

მიუხედავად ამ ყველაფრისა, ისინი დისტანციურად ხვდებოდნენ ერთმანეთს, ატარებდნენ კვლევას პანდემიის თემაზე და მოწყურებულნი ეძებდნენ საქმეს, რომელსაც საკუთარი ხელით განახორციელებნენ — პროექტს, რომელსაც ნება და პრაქტიკული მოქმედება სჭირდებოდა (კითხვითა და თეორიით ცოტა გადაღლილები იყვნენ). და აი, ამ დროს, თეთრიწყაროს ერთ-ერთ სოფელში სტუმრობისას, გაჩნდა იდეა. დაინახეს, რომ ამ რეგიონში განათლება ცუდ დღეში იყო და თქვეს: „მოდი, ავაშენოთ ამ რეგიონში მცხოვრები ბავშვებისთვის საშაბათკვირაო სკოლა“. სკოლა, რომელშიც სწავლა ბავშვებისთვის სიხარულის მომტანი იქნებოდა. ფანტაზია, შემოქმედება, საკუთარი თავის გაცნობა — ეს იყო იდეალები, რომელთა გარშემოც პროექტი აიგო.

გარდა სკოლის პროექტისა, პარსიფალისთვის იდეალად იქცა ამ სოფლის კონკრეტულ ტერიტორიაზე, „სუფთა ფურცლიდან“, ისეთი სოციალური სივრცის შექმნა, რომელშიც თანაცხოვრების ახალ, ალტერნატიულ ფორმებს განავითარებდნენ. რას გულისხმობს ეს? დაისვა კითხვები: როგორ შეიძლება მიწისა და უძრავი ქონების სწორად გამოყენება? როგორ ვინაწილებთ თანხებს? როგორ ვქმნით ორგანიზაციას, რომელშიც ადამიანი ამოსავალი წერტილი და უმთავრესი პრიორიტეტია?

გავაგრძელოთ სკოლის ამბავი. დიახ, პროექტი დაწერეს და ფულის მოძიებაზე ზრუნვა დაიწყეს. გავიდა რამდენიმე თვე. დიდი ძალისხმევის მიუხედავად, ფონდებისგან თანხა ვერ მიიღეს (ალბათ იმიტომ, რომ „სულელები“ იყვნენ?). აქ კი გაბრაზდნენ. გაბრაზდნენ და თქვეს: „ჩვენ ახლა ხელში 3 000 ევრო გვიჭირავს, საკუთარი ხელით შეგროვებული, რითაც, სულ მცირე, სკოლის საძირკვლის გაკეთებას შევძლებთ“. და აი, ასე დაიწყეს. „სხვა რომ არაფერი, გვექნება ჩვენი საკუთარი ფიზიკური სხეული — მინიმუმ საძირკველი“. ამ იდეას კრიტიკა მოჰყვა, რადგან არ ჟღერდა რაციონალურად, თუმცა ამ რისკმა, ჯგუფის ხასიათი უფრო მეტად გამოკვეთა. სამყაროსადმი ნდობით და სიყვარულით გაეკაფათ გზა იდეალამდე.

დაიწყეს შენება. საკუთარი ხელებით.